Just suppose, you are standing on the Afsluitdijk

looking out over the Waddenzee. Water, waves, birds,

sky. And the horizon. You turn and regard the IJsselmeer.

Water, waves, birds, sky. And the horizon. A different one.


The inspired artist Titus Swart does things

like that and is fascinated by horizons. He prefers to

arrange them himself, and that is precisely what he

does.


The start is fairly simple. He cleans up his best

photographs. Nobody and nothing is allowed to distract

from the horizon. The birds have flown away, there is

nothing left in the sand on the shore. Then he joins two

horizons together. Abruptly at times. This often leads to

surprising results. Clashes too. Between foreground and

background, day and night, today and tomorrow, rain and

shine.


Titus Swart is not easily satisfied. It is still too

predictable for him. He wants to take the alienation and

abstraction further. So that people will not just look for

a moment, but keep on looking, share his thoughts and

think for themselves. The work grows in size and breadth

and becomes more adventurous. Three, four, or even

five combinations instead of two. Details make their

appearance. And play an engrossing game.


Titus broadens his horizon, literally and

metaphorically.


And I think the end of the horizon is still

a long way off.


Paul Mertz

Stel, je staat op de Afsluitdijk en kijkt naar de Waddenzee.

Water, golven, vogels, lucht. En de horizon. Je draait

je om en kijkt naar het IJsselmeer. Water, golven,

vogels, lucht. En de horizon. Een andere.


Titus Swart, bevlogen kunstenaar, doet zulke dingen

en raakt gefascineerd door horizonten. Hij wil ze het

liefst naar zijn hand zetten en voegt de daad bij de

gedachte.


Het begint tamelijk simpel. Hij schoont zijn beste

foto’s. Niets en niemand leidt af. Van de horizon. De

vogels zijn gevlogen, er ligt niks meer in het zand

op het strand. Dan koppelt hij twee horizonnen aan

elkaar. Abrupt soms. Dat leidt geregeld tot verrassende

taferelen. Botsingen, ook. Tussen voor en achter,

dag en nacht, vandaag en morgen, slecht weer en

mooi weer.


Titus Swart is niet snel tevreden. Het is hem nog te

voorspelbaar. Hij wil verder vervreemden, verder

abstraheren. Opdat mensen niet éventjes kijken,

maar blíjven kijken. En meedenken en zelf denken.

Het werk wordt ook groter, breder, avontuurlijker.

Drie, vier, zelfs vijf combinaties nemen de plaats in

van twee. Details maken hun entree. En spelen

een meeslepend spel.


Titus verbreedt zijn horizon, letterlijk en

figuurlijk.


Volgens mij is het eind van de einder nog lang niet

in zicht.


Paul Mertz

intro    

specs    

contact